ANATTALAKKHAÄA-SUTTA*
EL DISCURSO DE LA CARACTERÍSTICA DE NO ALMA
Namo Tassa Bhagavato
Arahanto Sammàsambuddhassa
1. Evaç me sutaç. Ekaç samayaç Bhagavà Bàràäasiyaç viharati Isipatane
Migadàye. Tatra kho Bhagavà pañcavaggiye bhikkhù àmantesi: ‘Bhikkhavo’ ti.
‘Bhadante’ ti te bhikkhù Bhagavato paccassosuç. Bhagavà etad avoca.
Esto es lo que he oído. En una ocasión el Sublime estaba residiendo en el Parque de los Venados, en Isipatana, cerca de Benares. Allí el Sublime se dirigió al grupo de cinco monjes: ‘Oh monjes.’ Los monjes respondieron al Sublime: ‘Venerable Señor.’ El Sublime dijo esto:
2.
Rùpaç bhikkhave anattà. Rùpañ ca h' idaç bhikkhave attà abhavissa, na-y-idaç
rùpaç àbàdhàya saçvatteyya, labbhetha ca rùpe ‘Evaç me rùpaç hotu, evaç me
rùpaç mà ahosì’ ti. Yasmà ca kho bhikkhave rùpaç anattà, tasmà rùpaç àbàdhàya
saçvattati, na ca labbhati rùpe ‘Evaç me rùpaç hotu, evaç me rùpaç mà ahosì’ ti.
La materia, oh monjes, es no alma. Si, oh monjes, la materia fuese alma, esta materia no conduciría a la aflicción y sería posible decir: ‘Qué mi materia sea así. Qué mi materia no sea así.’ Pero dado que, oh monjes, la materia es no alma, ésta conduce a la aflicción y no es posible decir: ‘Qué mi materia sea así. Qué mi materia no sea así.’
3. Vedanà anattà. Vedanà ca
h' idaç bhikkhave attà abhavissa, na-y-idaç vedanà àbàdhàya saçvatteyya,
labbhetha ca vedanàya ‘Evaç me vedanà hotu, evaç me vedanà mà ahosì’ ti. Yasmà
ca kho bhikkhave vedanà anattà, tasmà vedanà àbàdhàya saçvattati, na ca
labbhati vedanàya ‘Evaç me vedanà hotu, evaç me vedanà mà ahosì’ ti.
La sensación es no alma. Si, oh monjes, la sensación fuese alma, esta sensación no conduciría a la aflicción y sería posible decir: ‘Qué mi sensación sea así. Qué mi sensación no sea así.’ Pero dado que, oh monjes, la sensación es no alma, ésta conduce a la aflicción y no es posible decir: ‘Qué mi sensación sea así. Qué mi sensación no sea así.’
4. Saññà anattà. Saññà ca
h' idaç bhikkhave attà abhavissa, na-y-idaç saññà àbàdhàya saçvatteyya,
labbhettha ca saññàya ‘Evaç me saññà hotu, evaç me saññà mà ahosì’ ti. Yasmà ca
kho bhikkhave saññà anattà, tasmà saññà àbàdhàya saçvattati, na ca labbhati
saññàya ‘Evaç me saññà hotu, evaç me saññà mà ahosì’ ti.
La percepción es no alma. Si, oh monjes, la percepción fuese alma, esta percepción no conduciría a la aflicción y sería posible decir: ‘Qué mi percepción sea así. Qué mi percepción no sea así.’ Pero dado que, oh monjes, la percepción es no alma, ésta conduce a la aflicción y no es posible decir: ‘Qué mi percepción sea así. Qué mi percepción no sea así.’
5. Saækhàrà anattà.
Saækhàrà ca h' idaç bhikkhave attà abhavissaçsu, na-y-idaç saækhàrà àbàdhàya
saçvatteyyuç, labbbetha ca saækhàresu ‘Evaç me saækhàrà hontu, evaç me saækhàrà
mà ahesun’ ti. Yasmà ca kho bhikkhave saækhàrà anattà, tasmà saækhàrà àbàdhàya
saçvattanti, na ca labbhati saækhàresu ‘Evaç me saækhàrà hontu, evaç me
saækhàrà mà ahesun’ ti.
Las formaciones son no alma. Si, oh monjes, las formaciones fuesen alma, estas formaciones no conducirían a la aflicción y sería posible decir: ‘Qué mis formaciones sean así. Qué mis formaciones no sean así.’ Pero dado que, oh monjes, las formaciones son no alma, éstas conducen a la aflicción y no es posible decir: ‘Qué mis formaciones sean así. Qué mis formaciones no sean así.’
6. Viññàäaç anattà,
viññàäañ ca h' idaç bhikkhave attà abhavissa, na-y-idaç viññàäaç àbàdhàya
saçvatteyya, labbhetha ca viññàäe ‘Evaç me viññàäaç hotu, evaç me viññàäaç mà
ahosì’ ti. Yasmà ca kho bhikkhave viññàäaç anattà, tasmà viññàñaç àbàdhàya
saçvattati, na ca labbhati viññàñe ‘Evaç me viññàäaç hotu, evaç me viññàñaç mà
ahosì’ ti.
La conciencia es no alma. Si, oh monjes, la conciencia fuese alma, esta conciencia no conduciría a la aflicción y sería posible decir: ‘Qué mi conciencia sea así. Qué mi conciencia no sea así.’ Pero dado que, oh monjes, la conciencia es no alma, ésta conduce a la aflicción y no es posible decir: ‘Qué mi conciencia sea así. Qué mi conciencia no sea así.’
7. Taç kiç maññatha
bhikkhave? Rùpaç niccaç và aniccaç và? ti. Aniccaç bhante. Yaç pan' àniccaç,
dukkhaç và taç sukhaç và? ti. Dukkhaç bhante. Yaç pan' àniccaç dukkhaç
vipariäàmadhammaç, kallaç nu taç samanupassituç ‘Etaç mama, eso 'ham asmi, eso
me attà’? ti. No h' etaç bhante.
¿Qué es lo que ustedes piensan, oh monjes? ¿Es la materia permanente o impermanente? Impermanente, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, es insatisfactorio o satisfactorio? Insatisfactorio, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, insatisfactorio, transitorio, es correcto considerarlo: ’esto es mío, esto soy yo, esto es mi alma’? No, Venerable Señor.
8. Vedanà niccà và aniccà
và? ti. Aniccà bhante. Yaç pan' àniccaç, dukkhaç và taç sukhaç và? ti. Dukkhaç
bhante. Yaç pan' àniccaç dukkhaç vipariäàmadhammaç, kallaç nu taç
samanupassituç ‘Etaç mama, eso 'ham asmi, eso me attà’? ti. No h' etaç bhante.
¿Es la sensación permanente o impermanente? Impermanente, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, es insatisfactorio o satisfactorio? Insatisfactorio, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, insatisfactorio, transitorio, es correcto considerarlo: ’esto es mío, esto soy yo, esto es mi alma’? No, Venerable Señor.
9. Saññà niccà và aniccà
và? ti. Aniccà bhante. Yaç pan' àniccaç, dukkhaç và taç sukhaç và? ti. Dukkhaç
bhante. Yaç pan' àniccaç dukkhaç vipariäàmadhammaç, kallaç nu taç
samanupassituç ‘Etaç mama, eso 'ham asmi, eso me attà’? ti. No h' etaç bhante.
¿Es la percepción permanente o impermanente? Impermanente, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, es insatisfactorio o satisfactorio? Insatisfactorio, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, insatisfactorio, transitorio, es correcto considerarlo: ’esto es mío, esto soy yo, esto es mi alma’? No, Venerable Señor.
10. Saækhàrà niccà và
aniccà và? ti. Aniccà bhante. Yaç pan' àniccaç, dukkhaç và taç sukhaç và? ti.
Dukkhaç bhante. Yaç pan' àniccaç dukkhaç vipariñàmadhammaç, kallaç nu taç
samanupassituç ‘Etaç mama, eso 'ham asmi, eso me attà’? ti. No h' etaç bhante.
¿Son las formaciones permanentes o impermanentes? Impermanentes, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, es insatisfactorio o satisfactorio? Insatisfactorio, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, insatisfactorio, transitorio, es correcto considerarlo: ’esto es mío, esto soy yo, esto es mi alma’? No, Venerable Señor.
11. Viññàäaç niccaç và
aniccaç và? ti. Aniccaç bhante. Yaç pan' àniccaç, dukkhaç và taç sukhaç và? ti.
Dukkhaç bhante. Yaç pan' àniccaç dukkhaç vipariäàmadhammaç, kallaç nu taç
samanupassituç ‘Etaç mama, eso 'ham asmi, eso me attà’? ti. No h' etaç bhante.
¿Es la conciencia permanente o impermanente? Impermanente, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, es insatisfactorio o satisfactorio? Insatisfactorio, Venerable Señor. ¿Y aquello que es impermanente, insatisfactorio, transitorio, es correcto considerarlo: ’esto es mío, esto soy yo, esto es mi alma’? No, Venerable Señor.
12. Tasmà ti ha bhikkhave
yaç kiñci rùpaç atìtànàgatapaccuppannaç ajjhattaç và bahiddhà và oøàrikaç và
sukhumaç và hìnaç và paäìtaç và, yaç dùre santike và, sabbaç rùpaç ‘N' etaç
mama, n' eso 'ham asmi, na m' eso attà’ ti evam etaç yathàbhùtaç sammappaññàya
daååhabbaç.
Por lo tanto aquí, oh monjes, cualquier materia pasada, futura o presente, interna o externa, basta o sutil, inferior o superior, distante o cercana, toda la materia debe ser considerada con recto entendimiento de acuerdo con la realidad: ’Esto no es mío, esto no soy yo, esto no es mi alma’.
13. Yà kàci vedanà
atìtànàgatapaccuppannà ajjhattaç và bahiddhà và oøàrikà và sukhumà và hìnà và
paäìtà và, yà dùre santike và, sabbà vedanà ‘N' etaç mama, n' eso 'ham asmi, na
m' eso attà’ ti evam etaç yathàbhùtaç sammappaññàya daååhabbaç.
Cualquier sensación pasada, futura o presente, interna o externa, basta o sutil, inferior o superior, distante o cercana, toda la sensación debe ser considerada con recto entendimiento de acuerdo con la realidad: ’Esto no es mío, esto no soy yo, esto no es mi alma’.
14. Yà kàci saññà
atìtànàgatapaccuppannà ajjhattaç và bahiddhà và oøàrikà và sukhumà và hìnà va
paäìtà và, yà dùre santike và, sabbà saññà ‘N' etaç mama, n' eso 'ham asmi, na
m' eso attà’ ti evam etaç yathàbhùtaç sammappaññàya daååhabbaç.
Cualquier percepción pasada, futura o presente, interna o externa, basta o sutil, inferior o superior, distante o cercana, toda la percepción debe ser considerada con recto entendimiento de acuerdo con la realidad: ’Esto no es mío, esto no soy yo, esto no es mi alma’.
15. Ye keci saækhàrà
atìtànàgatapaccuppannà ajjhattaç và bahiddhà và oøàrikà và sukhumà va hìnà và
paäìtà và, ye dùre santike và, sabbe saækhàrà ‘N' etaç mama, n' eso 'ham asmi,
na m' eso attà’ ti evam etaç yathàbhùtaç sammappaññàya daååhabbaç.
Cualesquiera formaciones pasadas, futuras o presentes, internas o externas, bastas o sutiles, inferiores o superiores, distantes o cercanas, todas las formaciones deben ser consideradas con recto entendimiento de acuerdo con la realidad: ’Esto no es mío, esto no soy yo, esto no es mi alma’.
16. Yaç kiñci viññàäaç
atìtànàgatapaccuppannaç ajjhattaç và bahiddhà và oøàrikaç và sukhumaç và hìnaç
và paäìtaç và, yaç dùre santike và, sabbaç viññàäaç ‘N' etaç mama, n' eso 'ham
asmi, na m' eso attà’ ti evam etaç yathàbhùtaç sammappaññàya daååhabbaç.
Cualquier conciencia pasada, futura o presente, interna o externa, basta o sutil, inferior o superior, distante o cercana, toda la conciencia debe ser considerada con recto entendimiento de acuerdo con la realidad: ’Esto no es mío, esto no soy yo, esto no es mi alma’.
17. Evaç passaç bhikkhave
sutavà ariyasàvako rùpasmim pi nibbindati, vedanàya pi nibbindati, saññàya pi
nibbindati, saækhàresu pi nibbindati, viññàäasmim pi nibbindati, nibbindaç
virajjati, viràgà vimuccati, ‘vimuttasmiç vimuttam’ iti ñàäaç hoti, ‘khìäà
jàti, vusitaç brahmacariyaç, kataç karaäìyaç, n' àparaç itthattàyà’ ti pajànàtì
ti.
Comprendiendo así, oh monjes, el instruido noble discípulo siente hastío de la materia, siente también hastío de la sensación, siente también hastío de la percepción, siente también hastío de las formaciones y siente también hastío de la conciencia. Sintiendo hastío, se desapega; con la liberación del apego surge el conocimiento: ‘Estoy liberado.’ Y comprende: ‘no hay más nacimiento; la vida noble ha sido vivida; se ha hecho lo que se debía hacer; no hay otra existencia.’
18. Idam avoca Bhagavà,
attamanà pañcavaggiyà bhikkhù Bhagavato bhàsitaç abhinandun ti. Imasmiç ca pana veyyàkaraäasmiç
bhaññamàne pañcavaggiyànaç bhikkhùnaç anupàdàya àsavehi cittàni vimucciçsu.
Esto dijo el Sublime. Los cinco monjes se regocijaron de las palabras del Sublime. Durante la exposición del discurso las mentes de los monjes del grupo de los cinco se liberaron de las corrupciones por el no apego.
* * * *
*
*Texto editado y traducido
del pali por Bhikkhu Nandisena. Edición del Sexto Concilio Buddhista.
Referencia canónica: Saçyutta-Nikàya ii, 55. Este material puede ser reproducido para uso personal, puede ser
distribuido sólo en forma gratuita. ©CMBT 1999. Última revisión lunes, 13 de marzo de 2000. Fondo Dhamma Dana. Este documento
requiere la fuente Times Pali.